Een unieke ontmoeting in het Krugerpark

Een unieke ontmoeting

Wilde honden in het Krugerpark

Zuid-Afrika - januari 2012

Als we het Krugerpark inrijden is dit een van de eerste beelden. Dat begint goed vandaag...

Hyena's aan het ontbijt in de zon

'Ladies and gentleman..... dit is heel bijzonder.... dit maak ik zelden mee, en ik werk hier toch al vele jaren!'

Een gids kan gewone dingen altijd heel bijzonder maken om zijn groep de indruk te geven dat ze iets heel speciaals meemaken. Dat hoort bij zijn werk, en dat willen we natuurlijk ook een beetje..... Maar, weet je, ik geloof hem dit keer, want hij kijkt er heel blij en verwonderd bij - en zijn enthousiasme komt heel echt over! 

De dag was al goed begonnen! In het prille ochtendlicht - en niet te vergeten de ochtendkou - zagen we grote kuddes bokken, koedoes, zebra's, groepjes giraffes, een neushoorn en zelfs een trio hyena's - en dat alles dichtbij onze landrover. En, heel belangrijk, fotografeerbaar! 

We zitten met 10 man van onze Djo-sergroep in een landrover. Het zijn harde banken, de vering is stug, en de wegen niet altijd mooi en geas-falteerd. De gids/chauffeur rijdt langzaam, voortdurend rondkijkend, en wijst overal dieren aan die wij met z'n allen nog niet hadden gezien. Variërend  van mestkevers en zangvogeltjes tot neushoorns en olifanten. Hij vertelt er ook over en put kennelijk uit een enorme ervaring! Het is een hete zomerdag, in Nederland is op dit moment 35 graden kouder. 

Als we langzaam rijdend een bocht omgaan stopt onze wagen plotseling, en maant de gids ons tot stilte. Voor ons zien we een schouwspel waar we niet op gerekend hadden. We zien een roedel wilde honden op nog geen 10 meter afstand van ons. Helemaal relaxed, spelend, stoeiend en rustend op de weg en in de berm tussen het hoge gras. We rijden nog dichterbij, tot we naast de groep staan. We tellen 10 wilde honden, en ze zijn niet bang van ons. Ze moeten ons ruiken, maar volgens de gids kunnen dieren ons niet scheiden van het voertuig waar we inzitten, en van dat voertuig hebben zij geen gevaar te duchten. 

Op dat moment zegt onze gids dat dit een uniek moment is. De wilde hond is een be-dreigde diersoort. Er zijn er naar schatting nog maar zo'n 2500 op de wereld, en daarvan leven er hier 350 in het Krugerpark, dat met alle aangrenzende parken zo groot is als Nederland. Ze zijn bovendien normaliter zo schuw, dat je ze maar zelden kunt waarnemen, laat staan fotograferen. Het zijn de moeilijkst te spotten dieren in het park. En kijk mij nou, ik zit er bijna naast, en ze lijken te poseren voor me! We zijn allemaal opgewonden, maar kunnen dat nu niet uiten. De chauffeur rijdt stapvoets wat heen en weer, zodat iedereen ruim zicht heeft.  

De wilde honden, ook wel hyenahonden genoemd, zien er aaibaar uit, met hun prach-tige kop, die lijkt op die van een herder. We zullen dat aaien maar niet uitproberen. Het zijn geen hondjes om aan een lijn uit te laten. Hun naam suggereert een verwant-schap met onze hond, maar die is er niet helemaal. Onze hond is namelijk meer ver-want aan de wolf. Wilde honden zijn vechtersbazen, die als groep een zebra of zelfs een giraffe kunnen aanvallen. Over een afstand van 5 kilometer kunnen ze een snelheid vasthouden van bijna 50 km/u. Op topsnelheid kunnen ze de 60 km/u halen! Ze putten hun prooi helemaal uit, en pakken hem dan niet zoals een leeuw bij de keel, maar bij-ten zich vast in de flanken en in de kwetsbare buik, die ze 'gewoon' openscheuren. Als het prooidier zich gewonnen geeft, en op de grond valt, verandert hun georganiseerd-heid in een ongegeneerde vreetpartij. Ze verscheuren de prooi levend en elk dier trekt er zijn deel af. Dit komt heel agressief over, maar onderling is het het meest sociale roofdier dat we kennen. Er is zelfs geen intimidatie binnen de groep, en er wordt goed voor de jongen gezorgd.  

Mooi vind ik hem niet. Hoog-op-de-poten, grote afgeronde en alerte oren, scherpe tanden, een slank lichaam, brede kaken, felle ogen, een volle staart en een gevlekte huid. Hij stinkt, maar daar denkt hij zelf waarschijnlijk anders over..... Een efficiënte jager, die voornamelijk in de schemering jaagt op antilopen als impala, gazelle, blauwe gnoe en koedoe, maar ook wrattenzwijnen, vogels en ratten staan op het menu. Ze zijn gewoon niet zo kieskeurig!

\

Helemaal voldaan van deze dag gaan wij naar onze 'compound' midden in het Krugerpark, waar wij in een 'originele Afrikaanse rondavel' slapen. Nog twee dagen gamedriving in dit geweldige gebied! 

...en NEE, we laten de honden niet uit vanavond!



Rotterdam, augustus 2014

We zijn op bezoek in Blijdorp. vanaf een hoog aangelegd wandelpad zien we onder ons een jonge wilde hond ongedwongen spelen met een jong van slechts enkele weken oud. Toegegeven, iets anders - toch leuk!

Rüdesheim am Rhein

Rüdesheim am Rhein

Vier uur passagieren in een schattig Rijnstadje

12 september 2013

De Prinses Christina voor vertrek in Keulen

Rüdesheim is een schattig Rijnstadje, en het is begrijpelijk dat alle Rijncruiseschepen hier aanleggen. Marianne en ik zijn passagier op de 'Prinses Christina', ons varende hotel op de Rijn en de Moezel. Vandaag zijn we dus in Rüdesheim, en het is druk aan de kade. Er liggen wel 15 cruiseschepen die hun pak-'m-beet 2500 passagiers hebben afgezet voor een middag zelfstandig vermaak of een georganiseerde excursie. 

Het is druk in de smalle straatjes, en je kunt hier en daar over de hoofden van de mensen lopen. Iedereen loopt door de 'beroemde' Drosselgasse, eigenlijk een onbeduidend verbindingsstraatje tussen de Rijnkade en het kleine centrum van Rüdesheim. Je ziet hier en in de straatjes er omheen alleen maar restaurants, barretjes, terrassen, souvenirwinkels en galerieën. Overal klinkt muziek, die soms in al zijn toeristische slonzigheid niet om aan te horen is. Het is warm vandaag, en het stinkt naar 'Bier und Bratwursten'. Niet mijn favoriete vakantiebestemming dus, maar het

  

heeft wel iets aanstekelijk-gezelligs: vrolijk rondbabbelende toeristen, met zonnebrillen, petjes en kleurige zomerkleren, die alle oninteressante dingen fotograferen en de echte mooie dingen niet zien. Te gek voor woorden: in korte broek shoppen in de grote kerstwinkel van Käthe Wohlfahrt, met zijn winter-en-donker-en-sneeuw-uitstraling. Dáár mag je binnen niet fotograferen, wat ik uiteraard negeer. Na enkele foto's krijg ik een Duits standje, want - vingertje - dat bordje bewijst dat ik het niet mag! 'Entschuldigung, das hab'ich nicht gesehen' - gna, gna. Echte zomergezelligheid dus vandaag, want toen ik hier een jaar eerder in de winter kwam, was het gewoon een plaatsje van niks - alles was gesloten, de straatjes waren leeg, de attracties verlaten. Geen horde opdringerige obers op straat, en nauwelijks een open koffietent. Geen wijnwinkel met uitbundige verkopers, proeverijen, glasgraveersessies, maar lege winkels met minimale bezetting. 

Als alle vlaggetjes, terrassen en reclameborden na het zomerseizoen en de wijnfeesten in oktober verdwenen zijn, zie je ook pas hoe vervallen en shabby alles er uit ziet. Het toneellot van toeristenstadjes - als een theater achter het decor! Deze week profiteert Rüdesheim nog even van de laatste spurt van het zomerweer. IJs, cola, bier en wijn zijn niet aan te slepen! Van Rüdesheim is bekend dat het al van voor de komst van de Romeinen een aantrekkelijke en geliefde plek was om te wonen en om je te vermaken.

We kunnen deze middag zelf invullen. Vier uur, welgeteld, want dan worden we weer voor het diner aan boord verwacht, we slaan vandaag de koffie en de borrel in de lounge maar over. Ons oog is gevallen op Siegfrieds Museum für Mechanische Musik, de kabelbaan naar het indrukwekkende Niederwaldmonument, de wijngaarden en de kasteelruïne. Een excursie vanuit ons schip zou ons met een 'treintje' naar het museum gebracht hebben. We besluiten er zelf naar toe te lopen - nog geen 10 minuten - en we zien dat sullige kindertreintje met een tot locomotief getransformeerde trekauto niet zitten. 

De Bromserhof is een van de mooiste en oudste gebouwen in Rüdesheim, een oude ridderhof, waarvan een deel teruggaat tot het jaar 1310. Siegfried Wendel heeft in dit gebouw zijn collectie van 350 mechanische muziekinstrumenten uit de laatste drie eeuwen ondergebracht. De grootte van de instrumenten varieert van een fluitend vogeltje van enkele centimeters tot kingsize draaiorgels, en evengrote instrumenten die complete orkesten kunnen vervangen, inclusief de strijkinstrumenten! 

De gids leidt ons heel bekwaam, geestig en multilinguaal, zoals echte gidsen horen te zijn, in een klein uurtje rond. Ze moet over een knap staaltje organisatie- en improvisatietalent beschikken, want onze groep bestaat al uit 25 man - best groot voor de kleine ruimten - en er zwerven nog minstens 5 andere groepen in het gebouw rond. Af en toe moet even in een volgende zaal gekeken worden of die al leeg is. Nee, nog niet, dus trekt ze nog maar een blik anekdotes open of geeft ze nog een demonstratie met een instrument - en dat gaat er in als Kuche. Als de gids uitgesproken is, en iedereen doorloopt naar de volgende zaal, krijg ik de kans en de ruimte om even de grote instrumenten te fotograferen zonder al die toeristen in knalgele en rode t-shirts. Je moet even geduld hebben, en de aansporing van gidsen af en toe even niet willen horen! In de museumwinkel vinden we allerlei soorten kleine muziekdoosjes, van enkele euro's tot maar liefst 2500 euro! Het museum is een aanrader, en volgens mijn folder zijn dit jaar al zeker 90.000 mensen mij voorgegaan in deze mooi ingerichte kamers/zalen. (www.siegfrieds-musikkabinett.de/)

In de Oberstrasse kopen we kaartjes voor de Gondelbaan, die ons naar het Niederwald Monument gaat brengen, 200 meter boven de rivier. 'Über den Reben schweben' - noemt de folder dat. We zweven geluidloos over anderhalve kilometer wijngaarden, en we kunnen de druiven bijna aan de struiken zien hangen. Tien minuten later stappen we in een bosrijke omgeving weer uit onze gondel. We lezen in de folder dat de 'Seilbahn' als 'Zahnradbahn' is begonnen in 1884 om de talrijke bezoekers naar het monument te kunnen vervoeren. Daarmee is de grondslag gelegd voor het toerisme in Rüdesheim. In 1954 werd de Seilbahn aangelegd, en in het jubileumjaar 2004 werd 30.000.000e bezoeker begroet. Nu zweven we naar boven met de huidige en moderne gondels die de oude in 2005 vervingen. Als we boven zijn lopen we in enkele minuten naar het nationale Niederwald Monument.  

Het monument is bedoeld als herinnering aan de stichting van het Wilhelminische keizerrijk. Dat gebeurde na de Frans­-Duitse oorlog van 1870-1871, die voor Frankrijk zo desastreus afliep. Het monument straalt victorie en nationale trots uit! De gelauwerde Germania werd het boegbeeld van de overwinning op aartsvijand Frankrijk. In de 19e eeuw had Duitsland zich steeds meer vereenzelvigd met de vrouwenfiguur Germania. Met haar blonde Germaanse vlechten, haar strijdbare kuras en haar eikenloof zag ze er ook anders uit dan de Hollandse maagd, de Engelse Brittannia, de Franse Marianne..... Ze steunt vol zelfvertrouwen op het rijkszwaard, en houdt triomfantelijk de keizerskroon hoog. De Duitse adelaar zit aan haar voeten. Het beeld van Schilling is bijna 11 meter hoog en weegt tweeëndertig ton! Het rijkszwaard van Germania is maar liefst  zeven meter lang. Het hele monument is met zijn bijna veertig meter hoogte een landmark voor alle mensen die op de Rijn varen. 

Keizer Wilhelm lijkt hier op zijn paard te midden van hoogwaardigheidsbekleders, officieren van alle rangen en zijn troepen op het middentableau de grens te bewaken en kijkt richting Frankrijk. 'Die Wacht am Rhein', met het complete gedicht van Max Schneckenburger uit 1840, een patriottische lied, dat door de Zuid-Duitse staten als volkslied werd gebruikt. Een ppolitieke keuze waarschijnlijk ook om juist dit gedicht op het monument te plaatsen. De zuidelijke staten hadden grote moeite met het Pruisische volkslied 'Heil dir im Siegerkranz' dat in 1840 het volkslied van het Duitse Rijk werd. Ik sta hier nu dus bij een echt nationalistisch monument uit een tijdperk waarin alle Duits-Germaanse volkeren werden verenigd in het keizerrijk. Op ons Nederlanders, die maar moeilijk met militaristische gevoelens om kunnen gaan, komt zo'n monument ook wel erg pompeus over. 

Het Niederwald Dekmal, een landmark voor alle reizigers op de Rijn. 

Zum Andenken an die einmüthige siegreiche Erhebung des Deutschen Volkes und an die Wiederaufrichtung des Deutschen Reiches 1870-1870

We zien de cruiseschepen onder ons liggen aan de Rijnkade, en hadden al besloten om terug te gaan lopen. Wij Nederlanders denken dan aan het principe van de kortste afstand en rechte lijnen, en denken dat in een half uurtje te kunnen doen. Dat is echter een stukje polderdenken, want alleen 'bei uns' lopen wegen recht naar hun doel. Op een berg werkt dat anders. Daar loop je schuin aflopend via de ‘flanken’ van de berg naar beneden...... Als we in de gaten krijgen dat het zo toch wel héél lang gaat duren, gaan we over op Plan B: recht naar beneden, over de ruwe aarden paden tussen de wijnranken door. Dat is wel veel leuker natuurlijk, en de groene en blauwe druiven zijn héérlijk! Het gaat in ieder geval sneller, en binnen de origineel geplande tijd lopen we Rüdesheim weer in. 

Op de 'Prinses Christina' zijn de tafels voor de 150 cruisegangers al weer prachtig gedekt. Het gaat vast lekker smaken......

Ons' Lieve Heer op Solder - Amsterdam

ONS' LIEVE HEER OP SOLDER 

Stiekem je geloof belijden in Amsterdam

22 januari 2014

Waar gaat het over?

In 1661 koopt kousenhandelaar Jan Hartman aan de Oudezijds Voorburgwal in Amsterdam een huis 'op stand'. Het bestaat uit een voorhuis en twee steegwoningen, maar de bovenste verdiepingen lopen in elkaar over. De bel-etage wordt ingericht als winkel, het souterrain als opslagplaats, en de eerste verdieping als woning. De rest van het gebouw zal een heel bijzondere functie krijgen! Hartman is een welgestelde katholieke koopman met een zoon die voor priester studeert. Het is sinds de Reformatie een moeilijke tijd voor katholieken, en vanaf 1578 (in 1568 is de vrijheidsoorlog tegen de Spaanse overheersing begonnen) mogen zij officieel in de gereformeerde stad niet openlijk hun geloof belijden en samenkomen voor de mis. Op dat moment zijn er al meer dan 20 schuilkerken in de stad te vinden! 

Hartman laat op de bovenste drie verdiepingen van zijn huis ook zo'n schuilkerk bouwen, gewijd aan Sint Nicolaas. Een kerk zon­der toren, maar wel met een orgel, dat zelfs op straat kan worden gehoord. Natuurlijk weet de overheid van het bestaan van de schuilkerken, maar gedoogt ze. Je moet ook zakelijk blijven! Tenslotte zijn de katholieken goede zakenpartners, goede klanten en goede burgers! Gedogen komt dus al wat langer voor in deze stad! Af en toe wil de overheid wel eens intimideren...... Vaak is een schuilkerk dan ook voorzien van een luik of deur om de priester te kunnen laten ontsnappen.

Er wordt in de loop van de tijd veel verbouwd aan de kerk, die Het Hert (Het Hart - naar Hartman) wordt genoemd. De grote hoeveelheid dagelijkse kerkgangers eist de nodige aanpassingen. In de 18e eeuw wordt er een nieuw altaar geplaatst, en in 1794 een nieuw orgel. De houten gevel wordt door een nieuwe stenen gevel vervangen. 

Bijna 200 jaar na het officiële verbod mogen de katholieken in Amsterdam hun geloof weer in het openbaar belijden, en wordt de kerk overbodig. De grote Sint-Nicolaaskerk tegenover het Centraal Station wordt in 1887 gebouwd en is dan de nieuwe parochiekerk voor de binnenstad van Amsterdam. Het gebouw aan de 'Oudezijds' wordt gekocht door een groep katholieken om het van de sloop te redden, en de naam wordt veranderd in Ons' Lieve Heer op Solder. 

Een jaar nadat de kerk overbodig is geworden als parochiekerk wordt het gebouw ingericht als museum, en worden in 1888 de deuren voor het publiek geopend.

Wij zijn er vandaag!

'Ons' Lieve Heer op Solder' is na het Rijksmuseum het oudste museum van de stad, en ontvangt jaarlijks ruim 70.000 bezoekers. We hebben net ons derde bezoek gebracht aan nummer 2 op de lijst van oudste musea, en hebben na een frisse neus en een lekkere lunch weer energie voor 'iets nieuws'. 


De Oudezijds Voorburgwal is onderdeel van wat we 'De Wallen' noemen. Een gezellige en drukke wijk, met veel bars, eethuisjes, prostitutieramen, etc. Het pand met huisnummer 40 valt aan de straatkant nauwelijks op - het is gewoon een fraai grachtenpand als vele andere. Aan een museumvlaggetje zien we dat we op het goede adres zijn. Onze Museumkaart is hier weer een paspoort voor een vrije doorgang, en bij de kleine balie - alles is hier oud-klein tenslotte - krijgen we een audiotoer die ons door het hele gebouw kan gidsen. In alle ruimten staan sensoren die precies de juiste informatie doorgegeven. We lopen eerst door de fraaie 17e/19e eeuwse stijlkamers en we staan overal een paar minuten stil bij de verhalen van het verborgen katholieke gezins- en geloofsleven van enkele eeuwen! Hoe men sliep, at, en de gezinsrituelen vervulde - we zien de gebruiksvoorwerpen, het tafelzilver, de boeken. De ontvangstzaal met schilderijen en beelden verbaast ons door de grootte. Deze Sael is de enige ontvangstruimte van dit formaat uit de Gouden Eeuw die in Amsterdam bewaard is gebleven. We zijn nog maar op de tweede verdieping! 

De schuilkerk

We klimmen via smalle trappen met uitgesleten treden naar de derde verdieping. 'Op Solder' zien we over drie verdiepingen tegelijk de schuilkerk - de grootste schat van het museum. 'Ons Lieve Heer' is in deze kerkzaal ter ere van Hem meer dan 200 jaar dagelijks aangeroepen en aanbeden. En wat voor een kerkzaal! Met een dubbele galerij aan beide kanten, een altaar, een uitklapbare preekstoel en een orgel. We schatten dat er plaats is voor zo'n 150 kerkgangers, en dat is meer dan we verwacht hadden. Het houtwerk van de galerijen ziet er prachtig uit, en de kokos vloerbedekking dempt alle loopgeluiden op de houten vloeren. Ik vind het jammer dat je zelden het orgel hoort spelen als je een kerk bezoekt, al zou het maar zijn via een opname. Een blik op de registerknoppen laat wel zien wat je ongeveer kunt verwachten, maar even stil zitten en luisteren is toch echt wat anders..... Misschien na de verbouwing?

Gelovig of niet - je moet hier gewoon een keer naar toe. Het is ongelooflijk wat je ziet. Niet in rijkdommen als uitbundige versieringen, kunstvoorwerpen of kerkschatten. Het gaat hier om het fenomeen SCHUILKERK in een nog nagenoeg originele setting! Hoeveel kerkgangers zouden hier in die 200 jaar van geloofsonvrijheid geweest zijn? Allemaal via die smalle trap, waarvan de houten treden helemaal uitgesleten zijn! Boos of geïrriteerd misschien, berustend of verdrietig over het niet openlijk mogen belijden van hun geloof? Eenmaal binnen konden ze vrij zijn om als groep de gebeden en gezangen te laten klinken, de hostie te ontvangen, de biecht af te leggen, de kinderen te vormen..... om daarna weer gewoon als 'burger' het dagelijkse leven in de stad op te pakken met collega's, bazen en klanten voor wie die 'min of meer' stiekemheid niet nodig was. 

De biechtstoel is bewaard gebleven

De woonkamer van de priester

De 'Oudezijds' met het uitzicht op de Sint Nicolaaskerk, die de rol van 'het Hert' in 1887 heeft overgenomen

De verbouwing

De zolderkerk is in de afgelopen jaren helemaal gerestaureerd en opnieuw ingericht. Rond 1890 waren de kasten omgebouwd tot vitrines vol kunstvoorwerpen, maar dat is weer teruggebracht in oude stijl - het zijn weer kasten zoals zij dat oorspronkelijk ook waren. Je ervaart hoe de huiskerk er aan het eind van de 19e eeuw uitzag, toen de laatste missen in de zolderkerk plaatsvonden. 

Het museum ondergaat op dit moment in 2014 een ingrijpende verbouwing, en wordt bijna twee keer zo groot. Het grachtenpand aan de andere kant van de steeg is aangekocht en wordt straks o.a. gebruikt als ontvangstruimte en restaurant. Via een bezoekerstunnel kom je straks in het huidige gebouw, zoals ook gebeurd is bij het Rembrandt- en Mauritshuis bijv. Het pand staat in de Top 100 der Nederlandse UNESCO-monumenten.

Museum De Fundatie - Zwolle

Museum De Fundatie - Zwolle

In de wolken!

31 juli 2014

Het gebouw

Eigenlijk vond ik het drie keer niks toen ik het ontwerp in de kranten zag. Wie bedenkt zoiets: een enorme zwerfkei op een fraai neoclassicistisch gebouw - dan doe je zo'n gebouw geweld aan! Nota bene een gebouw dat al vanaf 1841 waardigheid en statigheid uitstraalt als Paleis van Justitie. Toen het in 2005 verbouwd werd tot Museum de Fundatie behield het die statigheid. Het leek mij alsof het altijd al een museum was geweest, met die transparante hal in het midden en grote en kleine zalen in beide vleugels in een logische looproute. Waren er toen al snode plannen gesmeed voor de verbouwing van 2012/2013 - was er iets teveel statigheid misschien? Zulke plannen moeten jaren van voorbereidingen hebben gekost. En ja, dan wil ik er ook alles van weten. Ik wil niet alleen een nieuwe uitbouw zien, ik wil weten hoe het 'nieuwe museum' op me overkomt als ik er voor sta, en of ik iets van de visie van de architect kan begrijpen. Op dus naar Zwolle!

Toegegeven - het ziet er prachtig uit, vooral als je komt aanlopen uit de richting van het NS-station. De zon die uitbundig op dat kingsize ei schijnt, bekleed met een vernuftig geweven mozaïek van 55.000 wit-blauwe tegels in verschillende formaten en vormen. Volgens de architect speelt het licht met deze tegels, en maakt het de constructie bijna gewichtsloos. Ik zie nu al dat hij gelijk heeft, het is in één woord: overweldigend! Voor ik er erg in heb, heb ik er al 20 foto's van gemaakt!

De dakbedekking komt op mij over als een Mondriaan, of als een papieren kunstwerk van Jan Schoonhoven (die overigens niet in het museum hangt). Of.... nou ja, ik ben dóór, vooral als ik van de oude naar de nieuwe voorkant aan de Blijmarkt loop, en daar het fraaie panoramaraam zie, dat als een geopend oog uitkijkt over de binnenstad. Ik zal niet meer praten over zwerfkei, ei, of Ufo. Het Museum zelf praat over een (keramische) wolk, die boven het gebouw lijkt te zweven, of het oog. Zeg nou zelf - dat doet toch meer eer aan de schepping van Hubert-Jan Henket, de architect. En, laten we eerlijk zijn, het IS geen Gerechtshof meer, het is een MUSEUM - nu meer dan ooit. Mijn reserves zijn in die wolk helemaal opgelost, wat me ook overkwam toen ik voor het eerst voor de badkuip van het Stedelijk in Amsterdam stond. 

Internetfoto: Jan Schoonhoven

Internetfoto: Piet Mondriaan

De prachtige hal is nog steeds dezelfde, alleen de doorzichtige lift gaat nu ineens veel hoger! Als ik op de vierde verdieping uitstap ervaar ik een grote ruimte, die ik eigenlijk niet verwacht had! Chique, prachtig vormgegeven, mooi afgewerkt. Volgens de website van het museum is er met 'de wolk' een nieuwe vloerruimte gecreëerd van 1000 m² op twee verdiepingen. Daar kun je heel wat op tentoonstellen, en dat is eigenlijk het enige dat me vandaag wat tegenvalt. Er wordt op dit moment heel weinig tentoongesteld, en de paar filmzaaltjes zijn voor mij niet echt heel aantrekkelijk. In een museum met veel tentoonstellingen zal dat per periode weer anders zijn. Een moderne koffiebar trekt wel de aandacht, en vooral door de plek: recht voor het raam, met een prachtig uitzicht over Zwolle. 

Het uitzicht vanuit De Wolk

De nieuwe bovenste verdieping - Internetfoto: Sluiter

Een stukje hoger.....

De aansluiting van oud en nieuw, met de ramen 
die 'de wolk' los laten komen van het gebuw.

 

Meer macht

De tentoonstelling Meer Macht (tot augustus 2014) krijgt veel museumruimte, en gaat kort gezegd over (museumtekst):

Is er voor kunstenaars nog macht weggelegd? Of is de kunstwereld definitief in de klauwen van het geld beland? En als kunstenaars hun idealen inderdaad kunnen verwezenlijken, zit de wereld daar dan wel op te wachten?

Joseph Beuys is een modern kunstenaar, die wel drie politieke partijen heeft opgericht, maar die in zijn werk die 'macht' nooit heeft weten te vinden. Hij opent 'in de wolk' met 'Sled': Een slee met vet, vilt en een zaklamp, refererend aan zijn foute oorlogsverleden, het neerstorten van zijn vliegtuigje op de Krim en zijn redding. Het lijkt alsof hij boete wil doen voor zijn verleden, en met zijn kunst de wereld nog wil 'helen'. Een ander project in deze sledeserie kwamen we in Kassel tegen in het museum Die Neue Galerie. Tweeëntwintig dezelfde sleden achter een VW-bus - een stukje herkenning dus!

Kassel - Neue Galerie (niet in Zwolle)

Imponerend vind ik de 3 enorme werken van Kiefer, een leerling van Beuys: opnieuw uitgebrachte zwart-witfoto's, nu op lood, Occupations uit 2011, die een hele zaal nodig hebben om getoond te kunnen worden! Door op foute plekken de Hitlergroet te brengen maakte Kiefer zich met zijn foto's niet geliefd in 1969. Hij opende daarmee wel het debat over het oorlogsverleden van Duitsland. Hij stak daarmee bovendien bij wijze van spreken zijn middelvinger uit omdat hij zich vrij voelde om de groet te brengen als hij dat wilde. 

Dat deed Ai Weiwei ook met zijn 'Study of perspective', al lijkt het uit de titel te gaan om even de camera 'scherp te stellen'. Hij steekt echter zijn middelvinger uit naar de gevestigde macht, waar die ook maar te vinden is, het Witte Huis, het plein van de Hemelse Vrede, het Vaticaan, de Parijse Eiffeltoren, enz.

De hele tentoonstelling is gegroepeerd rond 23 werken/series werken van evenzovele kunstenaars.

Eigen collectie

Museum De Fundatie bezit en beheert de grote collectie beeldende kunst - veel moderne kunst - van Dirk Hannema, de voormalige directeur van Museum Boymans, en de kunstcollectie van de Provincie Overijssel. Ik mag hier graag rondlopen, want veel bekende namen zijn vertegenwoordigd, zoals Picasso, Chagall, Zadkine, Miró, maar ook bekende Nederlanders, zoals Karel Appel, Piet Mondriaan, Jan Kremer, Charley Toorop, Isaac Israëls, Vincent van Gogh, Paul Citroen, Carel Willink, etc. etc. etc.......

Ossip Zadkine - Diana - 1939

De moeite van een bezoek dus meer dan waard!