Chocolademuseum Keulen

De echte chocoladefabriek van Sjakie....

Een oude smulfabriek in de binnenstad van Keulen

Keulen, 30 april 2014

Als oud-leraar weet ik hoe belangrijk het is om in het leerproces zoveel mogelijk zintuigen van je leerlingen in te schakelen, en ook de verbeelding een rol te laten spelen. Leren als avontuur, als beleving - dan onthoudt je alles veel beter en veel langer! Dat hebben ze begrepen bij het Imhoff-Stollwerckmuseum toen ze besloten om de oude chocoladefa-briek in het hartje van Keulen in te richten als grootste chocolademuseum ter wereld. 

Foto: Greven/Internet

Als je op de Rijnkade komt aanlopen zie je het moderne gebouw van glas en staal al lig-gen op een schiereilandje in de rivier. Het gebouw lijkt vanaf die plek op een groot rivier-cruiseschip, dat het water van de rivier doorklieft, met panoramische ramen die op de Rijn uitkijken, met relingen op het dak als het dek van een schip, en ronde patrijspoorten voor de versterking van dit effect. Als je via een oude, nog geklonken ijzeren draaibrug naar dit schiereiland loopt, zie je het 19e eeuwse statige oude gebouw liggen, en zie je ook pas hoe groot het complex is! Je stapt binnen in een grote ontvangsthal, die er uit ziet als een stationshal. Overal in het gebouw ruikt het naar cacao en chocola. En dan moet het bezoek nog beginnen!

Ik heb een paar uur nodig voor een ontdek-kingstocht door het chocoladeland van Sjakie, de held uit het beroemde kinderboek van Ro-ald Dahl. De collectie is uiterst veelzijdig sa-mengesteld, met foto- en demonstratiepane-len (de teksten zijn in het Duits en in het Engels), oude machines, chocoladegiet-mallen, een historische afdeling over 3000 jaar chocoladegeschiedenis vanaf de Azteken tot de massaproductie van nu. Het verbouwen van de cacao krijgt veel aandacht, evenals de situatie van de boeren en van de ontwikkelingslanden waar cacao geteeld wordt. De grote glazen constructie die opvalt in de voorgevel blijkt een tropische kas te zijn met volwassen cacaobomen.

Een hele zaal is ingericht als oude chocolade-winkel - precies zoals die destijds in een luxe winkelstraat moet hebben gestaan. Tenslotte blijkt het chocolaatje dat je bij de kassa krijgt in het museum gemaakt te zijn. Een complete en werkende kleine productielijn is hiervoor opgesteld in de moderne vleugel. Met 500.000 bezoekers per jaar is dit museum een van de 10 best bezochte musea in Duitsland! Genoeg introductie voor deze fantastische chocoladefabriek van Sjakie? Kijk beslist even op de website voor tijden, toegang etc.

  

Het museum zegt per jaar 3000 kilo chocola weg te geven. Nou, dat is dan 6 gram per bezoeker: een klein chocolaatje bij binnenkomst, en een in de chocoladefontein gedoopt wafelpuntje.... Daar word je niet vet van!  Ik neem daarom uit de grote - en dure! - winkel maar wat chocola mee naar huis. 

Geen wonder. 

Al mijn zintuigen zijn aan het werk geweest......

Am Schokoladenmuseum 1A, 50678 Köln
www.schokoladenmuseum.de/

Hohenzollernbrücke

HOHENZOLLERNBRÜCKE

Helemaal op slot.....

Keulen, 12 juni 2013

We wandelen in Keulen over de bekende Hohenzollernbrücke met zijn vier enorme ruiterstandbeelden als opvallende bewakers op de uiteinden. Elke dag passeren op deze drukstbereden spoorbrug van Europa maar liefst 1250 treinen. De rails zijn d.m.v. hekken gescheiden van de beide fiets- en wandelwegen aan de buitenzijden van de brug. Onder ons door varen binnenvaartschepen en cruiseboten stroomop- en afwaarts over Der Rhein. 

De meer dan 500 meter lange gaashekken zijn stevig uitgevoerd. Dat moet ook wel, want van dat gaas zie je over de hele lengte van de brug niets meer. Het hek is compleet volgehangen met slotjes. Slotjes, jawel! Het moeten er honderdduizenden zijn. In alle maten en soorten, kleuren en kwaliteiten. Met namen en data, ingekrast, 'bestift', of op labeltjes. Geen sleuteltjes, want die zijn in de rivier gegooid om het 'eeuwige' van deze daad te symboliseren.

Liefdes, verloren liefdes, herinneringen, wensen - wie zal het zeggen. Elk slot heeft z'n eigen verhaal en alleen de ophangers kennen dat. Ooit moet een verliefde Duitser er mee begonnen zijn. Of was het een kunstproject? Een stunt van de lokale slotenmaker? Het is niet uniek in de wereld, maar het is ongelooflijk dat dit aantal sloten in enkele jaren is opgehangen! Iemand heeft het totaalgewicht van al het hang- en sluitwerk berekend op 50 ton! Een doorslaand succes dus. Over 25 jaar misschien een doorbuigend succes? Ook het hek aan de andere kant van de brug begint al te kleuren....

Stad van de liefde? 

26 juli 2014

In Parijs vind je ook op verschillende bruggen hekken met sloten. Zoals op de voetgan-gersbrug  le Pont des Arts, en le Pont de l'Archevêché. In juni 2014 bezweek een deel van het hek van de Pont des Arts met 500 kg sloten - de hekken zijn niet gemaakt op dit extra gewicht. De Parijse wethouder Bruno Julliard heeft nu besloten dat in 2015 alle sloten op de Parijse bruggen moeten zijn verdwenen. Hij vindt wel dat Parijs 'de stad van de liefde' moet blijven, en zal ongetwijfeld heel diep nadenken over een alternatief. Hij vindt het ook gewoon niet MOOI! Kwestie van gebrek aan smaak natuurlijk - en romantiek...... 

Wordt dit de 21e eeuwse variant van de middeleeuwse  SLOTBRUG ?

Barbra Streisand in Keulen

BARBRA STREISAND IN KEULEN

Keulen, 12 juni 2013

Het duurt even voor de grote hal vol is!

Een gonzende massa van 13.000 mensen bevolkt woensdagavond 10 juni de Lanxess Arena in KEULEN. Stipt om 8 uur komt Barbra Streisand het helverlichte podium oplopen! Marianne en ik zitten tussen het uitzinnige Duitse publiek – een cadeau van onze kinderen voor ons 40-jarig huwelijk! Een grandioze verrassing, want ja, iemand die meer dan 140 miljoen platen/cd’s heeft verkocht, en al een ster was toen wij nog niet getrouwd waren, zie je niet elke dag. Nu is ‘zien’ een relatief begrip in zo’n arena, maar gelukkig hebben we een verrekijker bij ons voor alle details. Een paar grote schermen naast het podium laten ons ook wel meer van Barbra zelf zien tijdens het zingen. Maar géén close-ups helaas - dat zal ze wel niet toegestaan hebben. Ze is tenslotte ook geen 30 meer! De sfeer in de Arena is geweldig en de Duitsers zijn meer dan enthousiast, ze (en wij natuurlijk ook) klappen en zingen af en toe mee, maar zijn ook doodstil als de 71-jarige diva de mooiste ballads als vanouds weet te vertolken. Klein, fijn en zuiver, om direct daarna weer in up-tempo snoeihard door te halen. Voor het eerst in 30 jaar zingt ze haar grote kaskraker ‘Woman in Love’ weer. Het is eigenlijk het enige lied waarbij het een paar keer hoorbaar fout gaat. Het publiek trekt haar er doorheen door mee te zingen en te applaudisseren. Barbra's zoon en zus vullen het programma aan, en hebben geen onverdienstelijke stemmen. Chris Botti laat zijn trompet in fraaie duetten samenklinken met haar stem – het is geweldig!

Tegen het einde van de voorstelling vertelt Barbra dat ze in Amsterdam het Anne Frankhuis heeft bezocht, en vertelt kort over Annes leven en sterven in het concentratiekamp. Ook over haar geweldige optimisme, dat nu nog zoveel jongeren inspireert. 'Vandaag zou ze jarig geweest zijn', besluit ze, en draagt een feestlied op aan Anne Frank: ‘Happy days are here again’ – de Arena applaudisseert en moedigt haar aan. That’s Barbra – zingen, entertainen, een boodschap meegeven. Geen wonder dat deze voorstellingen binnen een half uur uitverkocht zijn. Barbra’s 97e concert in 50 jaar - constateert ze tussen twee songs door - and we were there!